സത്യത്തില് സംഭവിച്ചത്
സൂര്യന്, ചുട്ട ഇരുമ്പ് കഷണങ്ങളായ് എന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ കടന്നു വരുമ്പോള്... അവ പെറുക്കി വെക്കാനും അന്ജ്ഞാതമായ ചിത്രങ്ങള് വരക്കാനും ഞാന് ശ്രമിക്കവേ... ചത്തു തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന രണ്ടു പാമ്പുകള് പോലെ .. എന്റെ ഖ്ഖടികാര സൂചികള്..
ഓര്മ്മകള്... ജീവനെടുക്കുന്നു.. ഇഴയുന്നു... ചില നിറങ്ങള്...ശബ്ദങ്ങള്..ഗന്ധങ്ങള്.. ഉയിര്ക്കുന്നു...
ഇരുളിന് മടിത്തട്ടില്..
. അമര്ത്തിയ ചുംബനങ്ങള്..ചില ശീല്കാരങ്ങള്... അവയായിരുന്നോ പ്രണയം?... മണമുള്ള പൂവിന്റെ മണമില്ലാത്ത ഓര്മയോ പ്രണയം?... സുഖമുള്ള തണുപ്പിനുള്ളിലെ നനവുള്ള വേദനയോ?... ഒരു നോട്ടം ഒറ്റ തിരിഞ്ഞുനോട്ടം... അവള് വീണ്ടുമെത്തി... രെതിയായ്... മാംസമായ്.. എന്റെ ഭ്രാന്തിനെ ആവഹിച്ചു.., നെറ്റിയില് ഒരുമ്മ തന്നുറക്കി അവള് പോയി........
ente hridayathe oru poovithal kondu thazhuki... engo nadannu maranjathu aval aayirunnu... vanyamaaya aaveshathode kaamavibhraanthiyil enne amarthi njerich neduveerpittathum aval thanne... pedicha kannukal kondu enne nokkiyathum... oduvil nishabda chithramaayi akalekku maranjathum avalaayirikkanam...pinne varshangalku shesham avale kandappol aval melinjirunnu.. kannukalil manthrikathwamilla... engilum aval vannu.. enne kaanaan.....
ReplyDelete